لزوم وحدت در نامگذاری رسمی روز ملی ارتباطات و روابطعمومی | یادداشتی برای همدلی، نه برای تقابل
شبكه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) || سالهاست که در آستانه ۲۷ اردیبهشت، مناسبت رسمی «روز ملی ارتباطات و روابطعمومی»، با واقعیتی تکرارشونده و نگرانکننده مواجهیم: استفاده از عناوین متعدد، گاه متناقض و بعضاً دوپهلو برای نامگذاری این روز. امری که شاید در نگاه اول صرفاً یک اختلاف سلیقه یا تنوع اصطلاحی به نظر برسد، اما در عمق خود، حامل پیامهایی از نوعی ناهماهنگی ساختاری و ضعف در انسجام هویتی روابطعمومی کشور است.
در حالی که شورای فرهنگ عمومی کشور، بهعنوان مرجع رسمی تصویب مناسبتهای ملی، «روز ملی ارتباطات و روابطعمومی» را بهعنوان عنوان قانونی و مصوب این روز اعلام کرده، همچنان شاهد بهکارگیری طیف وسیع و متنوعی از عناوین در مکاتبات رسمی، تبلیغات، پوسترها، سخنرانیها و برنامههای رسانهای هستیم.
برخی این عناوین عبارتاند از:
• روز ملی ارتباطات و روابطعمومی
• روز ملی روابطعمومی و ارتباطات
• روز ارتباطات و روابطعمومی
• روز ملی روابطعمومی
• روز روابطعمومی
• روز جهانی روابطعمومی و ارتباطات
• روز جهانی ارتباطات و روابطعمومی
• روز جهانی ارتباطات و روز ملی روابطعمومی
• روز روابطعمومی و فناوری اطلاعات و ارتباطات
• روز جهانی ارتباطات و جامعه اطلاعاتی
• هفته روابطعمومی
• روز و هفته روابطعمومی
این تنوع نهتنها نشانهای از خلاقیت یا ابتکار نیست، بلکه در بسیاری از موارد به سردرگمی فعالان، تضعیف پیام واحد و حتی لطمه به شأن این مناسبت منجر شده است. از همه مهمتر، استفاده از عناوین دوپهلو یا ترکیبی – که گاه برای گرفتن میانه میان سلایق موافق و مخالف انتخاب میشوند – عملاً نقش عنوان مصوب را کمرنگ و غیرقابل اتکا میسازد.
نکته حائز اهمیت آن است که این نوشتار نه به دنبال تقابل با تشکلها یا شخصیتهاست، و نه با هدف نادیدهگرفتن فعالیتهای ارزشمند فعالان حوزه روابطعمومی نگاشته شده است. حتی نباید این مسئله را بهانهای برای مقصرنمایی دانست. بلکه هدف، صرفاً یادآوری یک ضرورت بنیادین در مدیریت نمادهای ملی است: حفظ انسجام، وحدت در روایت و تقویت هویت مشترک.
بیگمان، برخی فعالان و اندیشمندان این حوزه، از تنوع دیدگاهها و تعدد تشکلها دفاع میکنند و آن را عامل پویایی، نوآوری و رشد میدانند؛ دیدگاهی که در ذات خود محترم و قابلتأمل است. از سوی دیگر، کسانی نیز وجود دارند که همین پراکندگی را یکی از دلایل اصلی عقبماندگی حرفهای روابطعمومی کشور ارزیابی میکنند. اما حتی در میانه این دیدگاههای متنوع، یک نکته حیاتی نباید مغفول بماند: در فعالیتهای ملی و نمادین، نیازمند زبان مشترک، نشان مشترک و پیام واحد هستیم.
همدلی در نامگذاری این مناسبت، نه نشانه محدود کردن آزادی سلیقهها، که شاخصی از بلوغ حرفهای و درک مشترک از منافع بلندمدت این حرفه است. انتخاب و استفاده هماهنگ از یک عنوان «واحد»، گامی در جهت تقویت سرمایه اجتماعی این حرفه، افزایش اعتبار سازمانی و انسجام در هویت حرفهای است.
در فضای رسانهای امروز که با هجمههای خبری، رقابتهای روایتی و کاهش سرمایه اعتماد مواجهایم، روابطعمومیها بیش از همیشه نیازمند وحدت در نمادها و انسجام در گفتارند. استفاده از یک عنوان رسمی، نه یک الزام صوری، که ضرورتی برای تثبیت موقعیت حرفهای در سپهر ملی است.
بیاییم در کنار همه تنوعها، دستکم بر سر یک عنوان به توافق برسیم. توافقی که نه برای حذف دیدگاهها، بلکه برای حفظ انسجام در یک روز ملی و برای اعتلای حرفهای است که خود وظیفهدار ساختن تصویر، معنا و اعتبار برای دیگران است.
انتهای پیام/