مهارت های همدلی و کمک به دیگران در شرایط جنگی

توجه کامل به فرد مقابل، بدون قضاوت یا عجله در نصیحت. استفاده از زبان بدن (تماس چشمی، تکان سر)، و عبارات کوتاه مانند «می‌فهمم» یا «حتماً برات سخت بوده».

تلاش برای دیدن اتفاق از زاویه‌ دید فرد مقابل، نه فقط از دید خودمان.

گفتن جمله‌هایی مثل: «طبیعی‌ه احساس ترس کنی» یا «این ناراحتی کاملاً قابل درکه» — یعنی احساس فرد را معتبر می‌دانیم.

خویشتن‌آرام‌سازی

در محیط جنگی احساسات شدیدی مثل ترس و خشم زیاد می‌شود. یادگرفتن تنفس عمیق، مکث قبل از واکنش، یا شمارش تا ۱۰ قبل از تصمیم.

مدیریت هم‌دردی یا «فرسودگی همدلانه»

کمک‌کننده‌ها باید مراقب باشند درگیر درد دیگران تا حد فرسودگی نشوند؛ باید استراحت، گفتگو و حمایت برای خودشان هم داشته باشند.

تقویت امید و تاب‌آوری

با یادآوری ارزش‌ها، اهداف کوچک روزانه، و تأکید بر لحظات ایمنی موقت، می‌توان روحیه دیگران را حفظ کرد.

حمایت عملی

تقسیم غذا، لباس، پناه دادن، مراقبت از کودکان یا سالمندان.

حمایت اطلاعاتی

به اشتراک‌گذاری اخبار درست و راه‌های دسترسی به کمک یا خدمات پزشکی.

حمایت عاطفی

حضور، گوش دادن، در آغوش گرفتن فرد (اگر مناسب و پذیرفته‌است)، گفت‌وگو درباره احساسات، یا حتی سکوت حمایتی.

توانایی همکاری آرام با دیگران در شرایط اضطراری بدون درگیری و رقابت.