پروپاگاندای روابطعمومی؛ وقتی القاب خودساخته جای شایستگی را میگیرند
مهدی باقریان
تب رفتارهای غلوآمیز، بزرگنماییهای بیپایه و رواج القاب خودساخته و فاقد اعتبار، متأسفانه در بخشی از فضای روابطعمومی ایران به پدیدهای نگرانکننده تبدیل شده است.
القابی که نه برآمده از دانش، تجربه، دستاورد حرفهای یا تأیید جامعه تخصصی، بلکه حاصل میل به دیدهشدن و ساختن تصویری غیرواقعی از جایگاه افراد است. این روند به اندازهای از مرزهای حرفهای عبور کرده که گاهی نهتنها اعتبار افراد، بلکه شأن و منزلت حرفه روابطعمومی را نیز زیر سؤال میبرد.
روابطعمومی حرفهای بر پایه اعتماد، صداقت، مسئولیتپذیری و ارتباط واقعی با ذینفعان شکل گرفته است. زمانی که عنوانها و ادعاهای بزرگتر از واقعیت جایگزین عملکرد، دانش و اثرگذاری میشوند، روابطعمومی از مسیر اصلی خود فاصله میگیرد و به عرصهای برای نمایشهای تبلیغاتی و خودستایی تبدیل میشود. این همان نقطهای است که مرز میان معرفی حرفهای و پروپاگاندای شخصی از بین میرود.
در بسیاری از کشورهای جهان، جامعه روابطعمومی نسبت به چنین رفتارهایی حساس است. اعتبار حرفهای چیزی نیست که بتوان با عنوانسازی یا تکرار مداوم القاب بیمعنی و فاقد هر نوع اعتبار به دست آورد.
انجمنهای حرفهای، رسانههای تخصصی و فعالان این حوزه معمولاً در برابر ادعاهای غیرمستند و رفتارهایی که موجب تضعیف استانداردهای حرفهای میشود، واکنش نشان میدهند؛ زیرا میدانند بیتفاوتی در برابر این روندها، در نهایت به کاهش اعتماد عمومی نسبت به کل حرفه منجر خواهد شد.
یکی از مشکلات جدی در فضای روابطعمومی ایران، فرهنگ تعارف، رودربایستی و سکوت در برابر رفتارهای نادرست است. گاهی نگرانی از ایجاد دلخوری یا از دست دادن ارتباطات، باعث میشود جامعه تخصصی نسبت به پدیدههایی که نیازمند نقد جدی هستند، سکوت اختیار کند.
اما حفظ روابط انسانی و حرفهای نباید به معنای چشمپوشی از اصول و استانداردها باشد. احترام واقعی به افراد، از مسیر صداقت و نقد سازنده میگذرد، نه از طریق تأیید بیقید و شرط رفتارهایی که به اعتبار جمعی آسیب میزند.
روابطعمومی ایران برای عبور از مرحله نمایش و ورود جدیتر به عرصه حرفهای، نیازمند بازتعریف معیارهای اعتبار است. اعتبار باید از مسیر آموزش، تجربه، پژوهش، نوآوری، اخلاق حرفهای و نتایج قابل اندازهگیری به دست آید، نه از طریق انباشت عناوین پرطمطراق. جامعه روابطعمومی باید شجاعت گفتوگو و نقد داشته باشد و اجازه ندهد فضای حرفهای با هرجومرج و تورم القاب مواجه شود.
البته مسئله تنها به چند عنوان یا عبارت محدود نمیشود؛ موضوع عمیقتر از این است. وقتی فرهنگ بزرگنمایی جای فرهنگ شایستهسالاری را بگیرد، نسل جدید روابطعمومی نیز به جای یادگیری، تجربهاندوزی و تولید ارزش، ممکن است به دنبال میانبرهایی برای کسب اعتبار ظاهری برود. این وضعیت در بلندمدت سرمایه اجتماعی یک حرفه را تضعیف میکند.
روابطعمومی بیش از هر زمان دیگری به اعتماد نیاز دارد؛ اعتماد مدیران، کارکنان، رسانهها و افکار عمومی. این اعتماد با ادعاهای بزرگ ساخته نمیشود، بلکه با عملکرد واقعی، رفتار حرفهای و پذیرش مسئولیت شکل میگیرد.
جامعه روابطعمومی باید از مرحله سکوت عبور کند و با حفظ احترام افراد، اما با صراحت حرفهای، اجازه ندهد ارزشهای این حوزه قربانی نمایشهای فردی و پروپاگاندای شخصی شود.
آینده روابطعمومی ایران به میزان پایبندی آن به حقیقت، تخصص و اخلاق حرفهای وابسته است.
@Kargozar80
✔️